"ลลนา"หนังสือแฟชั่นไทยที่เป็นระดับตำนานของประเทศนี้ ไม่มีใครที่โตทันยุค70,80ไม่ซื้อ"ลลนา" หนังสือชื่อไท้ย..ไทย..แต่รูปแบบถ่ายแฟชั่นและเนื้อหาในเล่มกลับแตกต่างจากหนังสือแฟชั่นไทยเล่มอื่นๆในยุคเดียวกันอย่างสิ้นเชิง จะมีก็แต่เพื่อนร่วมรุ่นอย่างหนังสือ"BR"กับ"Twenty One"เท่านั้นที่ไกล้เคียงกันโดยเฉพาะ"Twenty One"เสียดายที่อายุสั้นกว่าเล่มอื่นๆ ภาพนี้เป็นภาพจากหนังสือ"ลลนา"เล่มที่141ปีพ.ศ.2521(1978) เป็นเล่มที่มีเนื้อหาพิเศษเพราะพี่ไข่(คุณ สมชาย แก้วทอง)กำลังจะมีงานแฟชั่นโชว์ที่โรงแรม"แอมบาสเดอร์" ในส่วนท้ายของเล่มนี้จึงมีการนำภาพเสื้อผ้าบางส่วนที่จะนำมาแสดงมาถ่ายแบบค่ะ
1 - คุณ สมชาย แก้วทอง (พี่ไข่เจ้าของร้าน"Kai")
2 - คุณ กมลวิทย์ เศวตเสนีย์ (พี่โจเป็นทั้งช่างแต่งหน้าและดีไซน์เนอร์ร้าน"Yours"ที่สุขุมวิท)
3 - คุณ องอาจ นิรมล (พี่ป๋องเจ้าของร้าน"Ong-Art")
4 - คุณ ดวงตา นันทขว้าง (พี่กบเจ้าของร้าน"Soda Pop")
5 - คุณ ลินดา ค้าธัญเจริญ (นางแบบประจำทุกงานในสมัยนั้น)
6 - คุณ ช่อทิพย์ จงคดีกิจ (พี่สาวคุณอัญชลีต้องเรียกว่านางแบบ"กิตติมศักดิ์"มั้ง)
ภาพ :
magazinedee (คุณม.ม.)
"ENPA"(Ente Nazionale Protezione Animali)เรียกอะไรดี..องค์กรที่ทำเกี่ยวกับการคุ้มครองสัตว์เลี้ยงได้ไหมค่ะ นี่เป็นโฆษณาประมาณว่าให้พาสัตว์เลี้ยงไปท่องเที่ยวด้วย(ไปไกลๆทำยังไงค่ะเนี่ย) ดิฉันไม่ชอบหมา..น่ารำคาญ แต่ว่า..โฆษณาน่ารักมากค่ะง่ายๆได้ใจความ สัตว์เลี้ยงส่วนใหญ่มักติดเจ้าของ เวลาเราไปไหนนานๆมันจะคิดถึงบางคนคิดว่าที่หมา,แมวมาป้วนเปี้ยนกับเรามันคิดแต่จะขอของกิน นั่นคงไม่ใช่ทุกเวลา..นั่นทำให้ดิฉันนึกถึงหมาตัวนึงที่ทำงานเก่ามันดุมากไล่กัดคนนั้นคนนี้ เมื่อมันออกลูกมาได้ไม่น่าถึงเดือนเจ้าของเค้าก็ยกให้คนอื่นไปมันวิ่งมาตามดิฉันแบบว่า"ช่วยด้วย" โถ..แม่คุณดิฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เจ้าของก็ไม่ใช่มันมองหน้าดิฉันครางหงิงๆ วันรุ่งขึ้นดิฉันนั่งอยู่ที่เก้าอี้รับแขกในบริษัทมันมานั่งข้างๆเอาคางมาเกยแล้วมองหน้าแบบว่าเศร้ามาก เหมือนแมวที่ร้านกาแฟข้างบ้านเก่าของดิฉันมันยังเล็กๆอยู่เลยแต่แสนรู้ ต่อมามันป่วยหนักมากแบบรักษาไม่ได้ ในวันนึงที่ดิฉันกลับมาจากโรงเรียนพ่อก็บอกว่าลูกแมวร้านกาแฟตายแล้ว ดิฉันตกใจพ่อเล่าให้ฟังว่ามันเดินจะล้มมิล้มแหล่มาที่บ้านพอเจอพ่อก็ร้องเหมียวๆใหญ่ พ่อก็ไม่เข้าใจมันเลยคลานขึ้นไปบนห้องดิฉันร้องเรียกใหญ่เลย จนพ่อต้องไปอุ้มลงมาแล้วบอกว่าดิฉันไม่อยู่แล้วเอาไปส่งที่ร้านกาแฟสักพักมันก็ตาย ดิฉันตามไปดูที่ร้านกาแฟที่ร้านร้องไห้กันใหญ่แล้วเล่าให้ฟังว่ามันพยายามจะไปหาดิฉันให้ได้ ดิฉันนั่งมองร่างของลูกแมวตัวเล็กๆลายเสือสีส้มที่ดูเหมือนกำลังหลับมากกว่าตายแล้ว ดิฉันไม่ได้ร้องไห้เพียงแต่ได้คิดว่าถ้าดิฉันกลับจากโรงเรียนเร็วกว่านี้มันก็คงได้เจอดิฉันก่อนที่มันจะตาย ไม่ชอบเรื่องแบบนี้เลย
มีคน..สื่อ(เวป,หนังสือพิมพ์)ไทยเขียนไว้ว่า"ฐากูร"ดังมีคนรู้จักเพราะ"Michelle Obama"ใส่ออกงาน? คงต้องเข้าใจอะไรกลับกันแน่ๆค่ะ คนดังๆมักมีคนจัดการเรื่องเสื้อผ้าให้ แล้วคนคนนั้นต้องเลือกเสื้อผ้าที่ค่อนข้างอยู่ในกระแสและสามารถเข้ากับคนดังคนนั้นได้ ไม่ใช่ว่าคนดังเอาไปใส่ดีไซน์เนอร์เลยดัง หน้าหนังสือพิมพ์หรือเวปเมืองไทย(ส่วนใหญ่ที่ไม่ใช่แฟชั่นโดยตรง)เพิ่งมาเขียนถึง"ฐากูร"เอาเมื่อ"Michelle Obama"ใส่ออกงานเลยนึกว่า"ฐากูร"ดังเพราะเหตุนี้? กรรม..เวรกรรม ทู ไทยแลนด์
สี"Coral","Cobalt Blue"และสีที่อยู่ในกลุ่ม"Fluorescent"ยังคงเป็นตัวเลือกในอันดับต้นๆของดีไซน์เนอร์ที่นำมาใช้กับงาน"Cruise"หรือ"Summer"ในช่วงปีสองปีที่ผ่านมานี้ โดยมีขาวและดำตามมาติดๆ "Prada"ฤดูกาลนี้ยังคงสวยเหมือนเคยและคงเป็นที่ถูกใจของใครหลายๆคน ถึงแม้..จะดูแล้วนึกถึง"Spring/Summer 2000"ก็ตามที(อาจจะครบรอบ10ปีของคอเลชั่นนี้ก็ได้ค่ะ)
"Rachel Roy"ชื่อที่ยังไม่ค่อยคุ้นหูใครเท่าใดนัก แต่นี่เป็นคอเลคชั่นที่สองแล้วที่ดิฉันชอบ
ไปดูภาพอื่นๆของเธออีกได้ที่ : 
วันนี้..วันที่ 1 มิถุนายนเป็นวันเกิดของเธอ ถ้าเธอยังไม่เสียชีวิตและอยู่มาจนถึงเดี๋ยวนีเธอคงมีอายุประมาณ 83 ปี เธอคงไม่ได้เป็นอมตะอย่างทุกวันนี้เธออาจจะเป็นได้แค่เพียงดาราแก่ๆคนนึงเท่านั้นเหมือนกับดาราดังๆบางคนที่ค่อยๆหายตัวไปจากวงสังคมเพราะสังขารไม่อำนวย บางทีนี่อาจเป็นเรื่องที่ถูกแล้วก็ได้